Είμαι πολίτης της Ελληνικής Δημοκρατίας που σύμφωνα με το εισόδημά μου κατατάσσομαι στην κατηγορία “Λαός”, με την σημερινή έννοια του όρου, δηλαδή στην κατηγορία των «μεροκαματιάρηδων, άνεργων, μικροσυνταξιούχων και λοιπών μικρο…μικρών» και του «….δώσε ημίν σήμερον». Σ’αυτή την κατάσταση ευρισκόμενος άκουσα από τον πολλά υποσχόμενο (;) νέο αστέρα (;;) την πολιτικής ελίτ μας, κ. Τσίπρα, να δηλώνει: “Τέλος στην εποχή των αυτοδύναμων Κυβερνήσεων...” Και αναρωτήθηκα: έμενα τι με νοιάζει ; Αμα τελειώσουν, δηλαδή, οι αυτοδύναμες Κυβερνήσεις εγώ θα πάψω να λέω κάθε πρωί το «Πατερημών» ; Κι'αν ναι, πως ; Γιατί δεν μου το κάνει λιανά για να το καταλάβω ; Ή μήπως δεν θέλει κι'αυτός, όπως και οι άλλοι, να καταλάβω ;
Υ.Γ 1. Και μια και μιλάμε για πολυκομματικές κυβερνήσεις, λες και μόλις ανακαλύψαμε την Αμερική, να επισημαίνω δύο πολύ σημαντικά σημεία που έχουν σχέση με αυτές: πρώτον, για να είναι αποδοτικές (αν είναι) χρειάζεται να υπάρχει δημόσια διοίκηση κι'εμείς δεν έχουμε, (δες Ιταλία) και δεύτερον και πιο σημαντικό, είναι ότι κατά βάσην είναι αντιλαϊκές, γιατί αυτός είναι και ο λόγος που συστήνονται, δηλαδή να μπορούν να πέρνουν δύσκολες αποφάσεις με την λιγότερη δυνατή λαϊκή αντιδραση και μικρότερο πολιτικό κόστος, φυσικά.
Υ.Γ 2. Της τελευταίας στιγμής: Λέτε ότι αν υπήρχε πολυκομματική κυβέρνηση τώρα, οι συνδικαλιστές του ΟΣΕ θα είχανε αντιληφθεί και θα είχανε καταγγείλει τους απατεώνες συναδέλφους τους που κάνανε τις κομπίνες με τα σκράπ και τα επιπλέον βαγόνια στην αμαξοστοιχία;
Tuesday, July 29, 2008
Tuesday, July 8, 2008
Τελικά πράγματι δυστυχούμε ;
Είναι πολλά πράγματα στην διαχείριση των κοινών που εμείς οι απλοί άνθρωποι είτε γιατί δεν έχουμε τις γνώσεις, είτε γιατί οι πληροφορίες που μας δίνονται είναι, σκοπίμως “μισές”, δεν τα καταλαβαίνουμε. Είναι όμως και κάποια που όσο “τούβλο” και να είσαι, αν έχεις μάλιστα και μια πείρα διαχείρισης απλής οικογενειακής οικονομίας, καταλαβαίνεις ό,τι χρειάζεται για να δυσανασχετήσεις:
1ον- Όταν διαβάζεις, ότι η ΕΡΤ διέθεσε 1και, εκατομμύρια ευρώ, δηλαδή 400και, εκατομμύρια δραχμές (για να καταλαβαινόμαστε εμείς οι μεγαλύτεροι), για σήματα και άλλα ανούσια, επί της οθόνης “στολίδια” και λέω ανούσια γιατί για την βαρέως πάσχουσα ουσία που είναι π.χ. η κακοποίηση της Ελληνικής γλώσσας από τους διαφόρους “ρεπόρτερ” που οι περισσότεροι φαίνεται ότι δεν έχουν και πολύ καλή έως καθόλου, σχέση με την Γραμματική και το Συντακτικό, αλλά ούτε και με την ορθοφωνία, κανείς τους δεν ενδιαφέρεται. Ακούς π.χ. αυτό το συνεχές “εεεεεεεεεεεεεεεεε” πριν σχεδόν από κάθε λέξη που εκφέρει. Τα συνεχή “να πούμε” και το χειρότερο “πρέπει να πούμε” χωρίς να έχει καμία σχέση το “πρέπει” με αυτό που στη συνέχεια λέει. Άσε αυτό το“....τον διευθύνων σύμβουλο” και άλλες τέτοιες γραμματικούρες, που βγάζουν μάτια. Μάλιστα μια κυρία “ρεπόρτερ” εκτός των παραπάνω που χρησιμοποιεί κατά κόρον, φαίνεται ότι έχει και πρόβλημα αναπνευστικό (!) γιατί η εισπνοή της, την ώρα που μιλάει τρυπάει τ'αυτιά σου και σταματάει την δική σου αναπνοή.
2ον- Όταν ακούς, πρωί-πρωί (ραδιόφωνο ΣΚΑΪ 27/6) τον αιρετό (ε;) Νομάρχη Αθηνών να δικαιολογεί την ενίσχυση του ΠΑΣΟΚ με 500χιλιάδες ευρώ, για τις ανάγκες της διοργάνωσης του Συνεδρίου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς στην χώρα μας και να περιγράφει την διαδικασία διάθεσης του ποσού αυτού, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ υπέβαλε το αίτημα στον Νομάρχη, φυσικά κομματικό φίλο, ο Νομάρχης, εν συνεχεία, απευθύνθηκε στο Υπ.Εσωτερικών γιατί αυτός δεν είχε, λέει, τα χρήματα αυτά, πράγμα που δεν το ήξερε το ΠΑΣΟΚ, γιατί στην εποχή του η τοπική αυτοδιοίκηση είχε άφθονα χρήματα, ο δε κύριος Υπουργός αναγνωρίζοντας το μεγάλη σημασία αυτού του Συνεδρίου για την Ελλάδα αλλά και την τοπική Αυτοδιοίκηση, όπως εξήγησε ο κ.Νομάρχης, διέθεσε τα χρήματα αυτά και άφησε απλήρωτους τους δασεργάτες που δούλεψαν στα καμένα της Πελοποννήσου. Τελικά το μάρμαρο το πλήρωσε η Βουλή, μετά από θόρυβο που φαίνεται ότι έγινε, αλλά οι δασεργάτες έμειναν απλήρωτοι. Τώρα αν με τα χρήματα αυτά θα μπορούσε, (αφήνοντας πάντα απλήρωτους αλλά στον καθαρό αέρα τους δασεργάτες), να λειτουργήσει τουλάχιστον μια μονάδα εντατικής σε κάποιο Νοσοκομείο της περιφερείας και να σωθεί κάποιος άνθρωπος, δεν έχει και μεγάλη σημασία, μπροστά στο “βάθεμα” και το “πλάτεμα” της Δημοκρατίας.
3ον- Όταν βλέπεις μέσα από τα κανάλια της ΕΡΤ (γιατί τα καινούργια σήματα σε κάνουν φανατικό τηλεθεατή της) τις ουρές των νέων της γενιάς των 700ευρώ, (κύριε Αλαβάνο), να στέκονται με τις ώρες στον ήλιο και να σκοτώνονται για ένα εισιτήριο της Μαντονα των 250 και 150 ευρώ.
Τότε, αν σου έχει μείνει ακόμα μυαλό καθαρό ....σκέφτεσαι (ίσως αυτό δεν θέλουν). Τελικά πράγματι δυστυχούμε ή αυτό πρέπει να πιστέψουμε για να αναζητήσουμε τον κάποιο που θα μας σώσει και που κατά “σύμπτωση” αυτός ο κάποιος είναι ένας από τους ίδιους που δεν μπορεί να μας σώσει, μελετώντας την εντελώς πρόσφατη ιστορία του.
1ον- Όταν διαβάζεις, ότι η ΕΡΤ διέθεσε 1και, εκατομμύρια ευρώ, δηλαδή 400και, εκατομμύρια δραχμές (για να καταλαβαινόμαστε εμείς οι μεγαλύτεροι), για σήματα και άλλα ανούσια, επί της οθόνης “στολίδια” και λέω ανούσια γιατί για την βαρέως πάσχουσα ουσία που είναι π.χ. η κακοποίηση της Ελληνικής γλώσσας από τους διαφόρους “ρεπόρτερ” που οι περισσότεροι φαίνεται ότι δεν έχουν και πολύ καλή έως καθόλου, σχέση με την Γραμματική και το Συντακτικό, αλλά ούτε και με την ορθοφωνία, κανείς τους δεν ενδιαφέρεται. Ακούς π.χ. αυτό το συνεχές “εεεεεεεεεεεεεεεεε” πριν σχεδόν από κάθε λέξη που εκφέρει. Τα συνεχή “να πούμε” και το χειρότερο “πρέπει να πούμε” χωρίς να έχει καμία σχέση το “πρέπει” με αυτό που στη συνέχεια λέει. Άσε αυτό το“....τον διευθύνων σύμβουλο” και άλλες τέτοιες γραμματικούρες, που βγάζουν μάτια. Μάλιστα μια κυρία “ρεπόρτερ” εκτός των παραπάνω που χρησιμοποιεί κατά κόρον, φαίνεται ότι έχει και πρόβλημα αναπνευστικό (!) γιατί η εισπνοή της, την ώρα που μιλάει τρυπάει τ'αυτιά σου και σταματάει την δική σου αναπνοή.
2ον- Όταν ακούς, πρωί-πρωί (ραδιόφωνο ΣΚΑΪ 27/6) τον αιρετό (ε;) Νομάρχη Αθηνών να δικαιολογεί την ενίσχυση του ΠΑΣΟΚ με 500χιλιάδες ευρώ, για τις ανάγκες της διοργάνωσης του Συνεδρίου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς στην χώρα μας και να περιγράφει την διαδικασία διάθεσης του ποσού αυτού, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ υπέβαλε το αίτημα στον Νομάρχη, φυσικά κομματικό φίλο, ο Νομάρχης, εν συνεχεία, απευθύνθηκε στο Υπ.Εσωτερικών γιατί αυτός δεν είχε, λέει, τα χρήματα αυτά, πράγμα που δεν το ήξερε το ΠΑΣΟΚ, γιατί στην εποχή του η τοπική αυτοδιοίκηση είχε άφθονα χρήματα, ο δε κύριος Υπουργός αναγνωρίζοντας το μεγάλη σημασία αυτού του Συνεδρίου για την Ελλάδα αλλά και την τοπική Αυτοδιοίκηση, όπως εξήγησε ο κ.Νομάρχης, διέθεσε τα χρήματα αυτά και άφησε απλήρωτους τους δασεργάτες που δούλεψαν στα καμένα της Πελοποννήσου. Τελικά το μάρμαρο το πλήρωσε η Βουλή, μετά από θόρυβο που φαίνεται ότι έγινε, αλλά οι δασεργάτες έμειναν απλήρωτοι. Τώρα αν με τα χρήματα αυτά θα μπορούσε, (αφήνοντας πάντα απλήρωτους αλλά στον καθαρό αέρα τους δασεργάτες), να λειτουργήσει τουλάχιστον μια μονάδα εντατικής σε κάποιο Νοσοκομείο της περιφερείας και να σωθεί κάποιος άνθρωπος, δεν έχει και μεγάλη σημασία, μπροστά στο “βάθεμα” και το “πλάτεμα” της Δημοκρατίας.
3ον- Όταν βλέπεις μέσα από τα κανάλια της ΕΡΤ (γιατί τα καινούργια σήματα σε κάνουν φανατικό τηλεθεατή της) τις ουρές των νέων της γενιάς των 700ευρώ, (κύριε Αλαβάνο), να στέκονται με τις ώρες στον ήλιο και να σκοτώνονται για ένα εισιτήριο της Μαντονα των 250 και 150 ευρώ.
Τότε, αν σου έχει μείνει ακόμα μυαλό καθαρό ....σκέφτεσαι (ίσως αυτό δεν θέλουν). Τελικά πράγματι δυστυχούμε ή αυτό πρέπει να πιστέψουμε για να αναζητήσουμε τον κάποιο που θα μας σώσει και που κατά “σύμπτωση” αυτός ο κάποιος είναι ένας από τους ίδιους που δεν μπορεί να μας σώσει, μελετώντας την εντελώς πρόσφατη ιστορία του.
Tuesday, April 22, 2008
Περί Μύθων της Ιστορίας μας
Άκουσα πάλι από έγκυρα χείλη, καθηγητή Πανεπιστημίου, σε τηλεοπτικό σταθμό (Mega), ανήμερα της 25ης Μαρτίου, τα περί “μύθων” σχετικά με το Λάβαρο και την κήρυξη της Επανάστασης από τον Π.Π.Γερμανό και του "κρυφού σχολιού “ και άλλων (μύθων) που δεν πρόλαβε να μας πει ποιών.
Κατ'αρχήν να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Ιστορικός Μύθος δεν σημαίνει ούτε ψεύδος, ούτε παραμύθι, ούτε πολύ περισσότερο, εκ του μη όντος περιγραφή γεγονότος. Είναι εξιδανικευμένη περιγραφή κάποιου, μείζονος σημασίας ιστορικού γεγονότος, με τρόπο που να μένει στην εθνική συλλογική μνήμη και στην εθνική συλλογική συνείδηση.
Με την διευκρίνηση αυτή κατά νου, δεν έχω καταλάβει τελικά τι εξυπηρετεί και σε τι σκοπεύει αυτή η εμμονή στην “απομυθοποίηση” και “αποκατάστασης της ιστορικής αλήθειας”. Ας δεχθούμε όμως, προσωρινά, ότι πράγματι δεν έγιναν έτσι τα πράγματα και ότι κανένας Δεσπότης δεν σήκωσε το λάβαρο του αγώνα και κανένας παπάς δεν δίδαξε την Ελληνική στα παιδιά.
Ας πούμε, λοιπόν, ότι 5-6 άνθρωποι, Έλληνες και πατριώτες (ή κι’αυτό είναι μύθος ;), χωρίς παπάδες και λάβαρα, συγκεντρώθηκαν σε κάποιο χώρο, γιατί αυτά τα πράγματα δεν γίνονταν τότε με.... τηλεδιάσκεψη, στην πλατεία του χωριού, στο καφενείο, σ'ενα σπίτι, οπουδήποτε τέλος πάντων (αλλά όχι στην εκκλησία, πάει και τελείωσε!) και αποφάσισαν την κήρυξη της επανάστασης. Μπορούμε να φανταστούμε αυτή τη σκηνή ; Κάποιος δεν θα πρέπει να είπε κάτι σαν “αδέλφια, όλοι στον αγώνα για την λευτεριά της πατρίδας μας” ή κάπως έτσι ; Κάποιος άλλος στην έξαψη της στιγμής δεν θα φώναξε “λευτεριά ή θάνατος”; Κάποιος τρίτος δεν θα πρότεινε να δώσουνε τα χέρια και να ορκιστούνε ότι θα δώσουνε και την ζωή τους ακόμα για την πατρίδα ; Ε΄κάπως έτσι πρέπει να έγινε, με την ψυχολογία των ανθρώπων που αποφάσιζαν μετά 400 χρόνια να αγωνιστούν για την λευτεριά τους. Το αν όλη αυτή η σκηνή δεν έγινε ακριβώς έτσι αλλά κάπως έτσι, αυτό σημαίνει ότι η διαδικασία της κήρυξης της επανάστασης είναι μύθος ; Το τελετουργικό είναι το μείζον ;
Τώρα ως προς τον ρόλο, τότε, των Δεσποτάδων και των παπάδων, της εκκλησίας γενικώς. Έχει σκεφθεί κανείς από τους περί μύθων ομιλούντες, μερικά πολύ σημαντικά της εποχή εκείνης ; Πρώτον, ότι Ελλάδα, με την έννοια του κράτους υπό Τουρκική Οθωμανική κατοχή (όπως πρόσφατα με τους Γερμανούς) δεν υπήρχε ; Δηλαδή, κράτος με Ελληνική κεντρική Διοίκηση και Ελληνικές Διοικητικές υπηρεσίες, έστω και κάτω από τον έλεγχο του κατακτητή, δεν υπήρχε ; και Δεύτερον, ότι η μόνη Ελληνική, ας πούμε, Διοίκηση κάποιας μορφής, οργανωμένη και διοικούμενη από Έλληνες, ήταν η Εκκλησία και ο κλήρος, έστω κι'αν μερικοί απ' αυτούς δεν συμφωνούσαν με την κήρυξη της επανάστασης ;
Ποιος, λοιπόν, θα φρόντιζε για την εκπαίδευση των Ελληνοπαίδων ; Το ότι οι Οθωμανοί δεν “εμπόδιζαν” την στοιχειώδη εκπαίδευση, μήπως την βοηθούσαν κιόλας και την ενθάρρυναν διορίζοντας δασκάλους και καθηγητές τους οποίους μάλιστα πλήρωναν από το δικό τους δημόσιο ταμείο, είχαν οργανωμένα σχολεία με ωράριο, βιβλία κλπ ; Τίποτα απ' αυτά. Αυτό λοιπόν το τεράστιο κενό το κάλυψαν οι παπάδες, από τους λίγους που ήξεραν πέντε γράμματα και ήταν κοντά στον λαό, αλλά και κυρίως, είχαν επίγνωση της αξίας και του ρόλου τους στην διατήρηση της Ελληνικής εθνικής συνείδησης του λαού, για πολλούς αιώνες Ελληνικής εθνικής ανυπαρξίας.
Ήταν λοιπόν μύθος, κατά τον κύριο Καθηγητή, το κρυφό σχολιό, δηλαδή ότι οι κατακτητές δεν απαγόρευαν μεν φανερά την μάθηση της Ελληνικής γλώσσας, της Ελληνικής Ιστορίας και των Ελληνικών Ηθών και Εθίμων, αλλά έκαναν ότι μπορούσαν με έμμεσο κα δόλιο τρόπο, στερώντας τους δηλαδή κάθε μέσο, οικονομικό και τεχνικό, για την επίτευξη του σκοπού αυτού. Αυτό δεν σημαίνει “κρυφό σχολιό” ; Με άλλα λόγια επέτρεπαν στους Έλληνες να αναπνέουν αλλά τους στερούσαν το οξυγόνο. Τέτοια ελευθερία.
Επειδή όμως διαισθάνομαι και από άλλες περιπτώσεις, όπως π.χ. το περίφημο βιβλίο της ΣΤ΄Δημοτικού , ότι η επιστημονική έρευνα του παρελθόντος μας, έχει πολύ ενδιαφέρον για τους ερευνητές/μελετητές, που εξ ορισμού είναι οι Καθηγητές του Πανεπιστημίου, θα ήθελα να τους ρωτήσω, τι έχουν κάνει 50 και πλέον χρόνια τώρα, που οργιάζει η προπαγάνδα των γειτόνων μας Σλαβομακεδόνων, που μέχρι Έδρες πολλές, σε Πανεπιστήμια του εξωτερικού έχουν ιδρύσει και Συγγράμματα περί των αρχαίων “Μακεδονικών ριζών τους” σ' όλες, σχεδόν, τις Βιβλιοθήκες του κόσμου υπάρχουν και καυχώνται ότι είναι απόγονοι του Φιλίππου και του Μ.Αλεξάνδρου, χωρίς να φοβούνται να γελοιοποιηθούν ; Πόσα αντίστοιχα συγγράμματα Ελλήνων Καθηγητών και άλλων επιστημόνων υπάρχουν στις ίδιες Βιβλιοθήκες, ας αφήσουμε τις έδρες στα ξένα Πανεπιστήμια που εδώ το σύγχρονο Ελληνικό Κράτος λάμπει διά της απουσίας του.
Κι' αν μας πούνε, ως συνήθως, ότι το Κράτος φταίει που δεν δίνει λεφτά, θα τους απαντήσω ότι ο ιστορικός κ. Σαράντος Καργάκος, που είχε τον ζήλο για την αποκάλυψη της απάτης των Σκοπιανών και την αγάπη για την ιστορία μας και την ενημέρωση των απλών πολιτών, κάτι που έχει ιδιαίτερη σημασία, βρήκε τα χρήματα από Έλληνες ιδιώτες πρόθυμους (δες ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και SKAΪ κ.α.), όπως πάντα όταν πρόκειται να βοηθήσουν την πατρίδα τους/μας, και δημοσίευσε μία πολυσέλιδη μελέτη, εύληπτη, κατανοητή και χρήσιμη στον καθένα και επιπλέον την παρουσίασε συγχρόνως και σε μετάφραση στ' αγγλικά.
Και άλλοι ψάχνουν για μύθους......στ' άχυρα (της TVούλας μας).
Κατ'αρχήν να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Ιστορικός Μύθος δεν σημαίνει ούτε ψεύδος, ούτε παραμύθι, ούτε πολύ περισσότερο, εκ του μη όντος περιγραφή γεγονότος. Είναι εξιδανικευμένη περιγραφή κάποιου, μείζονος σημασίας ιστορικού γεγονότος, με τρόπο που να μένει στην εθνική συλλογική μνήμη και στην εθνική συλλογική συνείδηση.
Με την διευκρίνηση αυτή κατά νου, δεν έχω καταλάβει τελικά τι εξυπηρετεί και σε τι σκοπεύει αυτή η εμμονή στην “απομυθοποίηση” και “αποκατάστασης της ιστορικής αλήθειας”. Ας δεχθούμε όμως, προσωρινά, ότι πράγματι δεν έγιναν έτσι τα πράγματα και ότι κανένας Δεσπότης δεν σήκωσε το λάβαρο του αγώνα και κανένας παπάς δεν δίδαξε την Ελληνική στα παιδιά.
Ας πούμε, λοιπόν, ότι 5-6 άνθρωποι, Έλληνες και πατριώτες (ή κι’αυτό είναι μύθος ;), χωρίς παπάδες και λάβαρα, συγκεντρώθηκαν σε κάποιο χώρο, γιατί αυτά τα πράγματα δεν γίνονταν τότε με.... τηλεδιάσκεψη, στην πλατεία του χωριού, στο καφενείο, σ'ενα σπίτι, οπουδήποτε τέλος πάντων (αλλά όχι στην εκκλησία, πάει και τελείωσε!) και αποφάσισαν την κήρυξη της επανάστασης. Μπορούμε να φανταστούμε αυτή τη σκηνή ; Κάποιος δεν θα πρέπει να είπε κάτι σαν “αδέλφια, όλοι στον αγώνα για την λευτεριά της πατρίδας μας” ή κάπως έτσι ; Κάποιος άλλος στην έξαψη της στιγμής δεν θα φώναξε “λευτεριά ή θάνατος”; Κάποιος τρίτος δεν θα πρότεινε να δώσουνε τα χέρια και να ορκιστούνε ότι θα δώσουνε και την ζωή τους ακόμα για την πατρίδα ; Ε΄κάπως έτσι πρέπει να έγινε, με την ψυχολογία των ανθρώπων που αποφάσιζαν μετά 400 χρόνια να αγωνιστούν για την λευτεριά τους. Το αν όλη αυτή η σκηνή δεν έγινε ακριβώς έτσι αλλά κάπως έτσι, αυτό σημαίνει ότι η διαδικασία της κήρυξης της επανάστασης είναι μύθος ; Το τελετουργικό είναι το μείζον ;
Τώρα ως προς τον ρόλο, τότε, των Δεσποτάδων και των παπάδων, της εκκλησίας γενικώς. Έχει σκεφθεί κανείς από τους περί μύθων ομιλούντες, μερικά πολύ σημαντικά της εποχή εκείνης ; Πρώτον, ότι Ελλάδα, με την έννοια του κράτους υπό Τουρκική Οθωμανική κατοχή (όπως πρόσφατα με τους Γερμανούς) δεν υπήρχε ; Δηλαδή, κράτος με Ελληνική κεντρική Διοίκηση και Ελληνικές Διοικητικές υπηρεσίες, έστω και κάτω από τον έλεγχο του κατακτητή, δεν υπήρχε ; και Δεύτερον, ότι η μόνη Ελληνική, ας πούμε, Διοίκηση κάποιας μορφής, οργανωμένη και διοικούμενη από Έλληνες, ήταν η Εκκλησία και ο κλήρος, έστω κι'αν μερικοί απ' αυτούς δεν συμφωνούσαν με την κήρυξη της επανάστασης ;
Ποιος, λοιπόν, θα φρόντιζε για την εκπαίδευση των Ελληνοπαίδων ; Το ότι οι Οθωμανοί δεν “εμπόδιζαν” την στοιχειώδη εκπαίδευση, μήπως την βοηθούσαν κιόλας και την ενθάρρυναν διορίζοντας δασκάλους και καθηγητές τους οποίους μάλιστα πλήρωναν από το δικό τους δημόσιο ταμείο, είχαν οργανωμένα σχολεία με ωράριο, βιβλία κλπ ; Τίποτα απ' αυτά. Αυτό λοιπόν το τεράστιο κενό το κάλυψαν οι παπάδες, από τους λίγους που ήξεραν πέντε γράμματα και ήταν κοντά στον λαό, αλλά και κυρίως, είχαν επίγνωση της αξίας και του ρόλου τους στην διατήρηση της Ελληνικής εθνικής συνείδησης του λαού, για πολλούς αιώνες Ελληνικής εθνικής ανυπαρξίας.
Ήταν λοιπόν μύθος, κατά τον κύριο Καθηγητή, το κρυφό σχολιό, δηλαδή ότι οι κατακτητές δεν απαγόρευαν μεν φανερά την μάθηση της Ελληνικής γλώσσας, της Ελληνικής Ιστορίας και των Ελληνικών Ηθών και Εθίμων, αλλά έκαναν ότι μπορούσαν με έμμεσο κα δόλιο τρόπο, στερώντας τους δηλαδή κάθε μέσο, οικονομικό και τεχνικό, για την επίτευξη του σκοπού αυτού. Αυτό δεν σημαίνει “κρυφό σχολιό” ; Με άλλα λόγια επέτρεπαν στους Έλληνες να αναπνέουν αλλά τους στερούσαν το οξυγόνο. Τέτοια ελευθερία.
Επειδή όμως διαισθάνομαι και από άλλες περιπτώσεις, όπως π.χ. το περίφημο βιβλίο της ΣΤ΄Δημοτικού , ότι η επιστημονική έρευνα του παρελθόντος μας, έχει πολύ ενδιαφέρον για τους ερευνητές/μελετητές, που εξ ορισμού είναι οι Καθηγητές του Πανεπιστημίου, θα ήθελα να τους ρωτήσω, τι έχουν κάνει 50 και πλέον χρόνια τώρα, που οργιάζει η προπαγάνδα των γειτόνων μας Σλαβομακεδόνων, που μέχρι Έδρες πολλές, σε Πανεπιστήμια του εξωτερικού έχουν ιδρύσει και Συγγράμματα περί των αρχαίων “Μακεδονικών ριζών τους” σ' όλες, σχεδόν, τις Βιβλιοθήκες του κόσμου υπάρχουν και καυχώνται ότι είναι απόγονοι του Φιλίππου και του Μ.Αλεξάνδρου, χωρίς να φοβούνται να γελοιοποιηθούν ; Πόσα αντίστοιχα συγγράμματα Ελλήνων Καθηγητών και άλλων επιστημόνων υπάρχουν στις ίδιες Βιβλιοθήκες, ας αφήσουμε τις έδρες στα ξένα Πανεπιστήμια που εδώ το σύγχρονο Ελληνικό Κράτος λάμπει διά της απουσίας του.
Κι' αν μας πούνε, ως συνήθως, ότι το Κράτος φταίει που δεν δίνει λεφτά, θα τους απαντήσω ότι ο ιστορικός κ. Σαράντος Καργάκος, που είχε τον ζήλο για την αποκάλυψη της απάτης των Σκοπιανών και την αγάπη για την ιστορία μας και την ενημέρωση των απλών πολιτών, κάτι που έχει ιδιαίτερη σημασία, βρήκε τα χρήματα από Έλληνες ιδιώτες πρόθυμους (δες ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και SKAΪ κ.α.), όπως πάντα όταν πρόκειται να βοηθήσουν την πατρίδα τους/μας, και δημοσίευσε μία πολυσέλιδη μελέτη, εύληπτη, κατανοητή και χρήσιμη στον καθένα και επιπλέον την παρουσίασε συγχρόνως και σε μετάφραση στ' αγγλικά.
Και άλλοι ψάχνουν για μύθους......στ' άχυρα (της TVούλας μας).
Wednesday, September 26, 2007
Το πάθος του ΠΑΣΟΚ
Δεν έχει καταλάβει κανείς μέχρι σήμερα τι συμβαίνει με το ΠΑΣΟΚ ; Κι’όμως είναι μάλλον απλό. Το ΠΑΣΟΚ γεννήθηκε και έζησε από έναν άνθρωπο και για έναν άνθρωπο, τον Ανδρέα Παπανδρέου. Και πέθανε μαζί του.
Γιατί μόνο εκείνος μπορούσε να «βγάλει» την Ελλάδα από την τότε ΕΟΚ και να διώξει τις «βάσεις του θανάτου», χωρίς ν’ αλλάξει τίποτα αλλά και χωρίς «ν’ανοιξει μύτη» από τις «λοιπές Δημοκρατικές Δυνάμεις».
Το είχε πει δε φωναχτά ο κ. Γ.Κατσιφάρας (για τον θυρωρό της πολυκατοικίας που δεν θα τους ήξερε χωρίς αυτόν) και το ξαναείπε, ανοίγοντας την πόρτα διαφυγής προς την νέα ζωή, ο κ. Μ. Χρυσοχοϊδης, προτείνοντας την αλλαγή «συμβόλων και ονομασίας» χωρίς να τολμήσει κανείς να τον…ακούσει.
Από το 1996 και μετά προσπαθούν να αναστήσουν το ΠΑΣΟΚ υποδυόμενοι τον Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά ματαιοπονούν. Έτσι το τραίνο που έτρεχε τα τελευταία 10 χρόνια χωρίς καύσιμα πλέον, μόνο με την κεκτημένη ταχύτητα που είχε από τον Α.Παπανδρέου, φυσιολογικά σταμάτησε.
Όμως, με μόνο «τυπικό» προσόν ένα διάσημο όνομα, είτε εκ συγγενίας είτε εξ απλής συνωνυμίας, δεν αναγορεύεται κανείς ηγέτης και μάλιστα ενός μεγάλου κόμματος, με τις ιδιαιτερότητες του ΠΑΣΟΚ. Αλλά ούτε και η παθολογική πολυλογία δείχνει ηγετικά προσόντα. Η εποχή Μαυρογιαλούρου πέρασε. Η Ελλάδα είναι πλέον μια Ευρωπαϊκή χώρα και οι Έλληνες δεν είναι πιά μόνο Βαλκάνιοι.
Ας το δούν κι’ ετσι αυτοί που θα ερευνήσουν τα αίτια της ήττας, ψάχνοντας «δεξιά και αριστερά», ή διερωτόμενοι αν, στην εποχή των διαστημικών ταχυτήτων, το άλογο πρέπει να πάει μπροστά ή πίσω από το κάρο .
Γιατί μόνο εκείνος μπορούσε να «βγάλει» την Ελλάδα από την τότε ΕΟΚ και να διώξει τις «βάσεις του θανάτου», χωρίς ν’ αλλάξει τίποτα αλλά και χωρίς «ν’ανοιξει μύτη» από τις «λοιπές Δημοκρατικές Δυνάμεις».
Το είχε πει δε φωναχτά ο κ. Γ.Κατσιφάρας (για τον θυρωρό της πολυκατοικίας που δεν θα τους ήξερε χωρίς αυτόν) και το ξαναείπε, ανοίγοντας την πόρτα διαφυγής προς την νέα ζωή, ο κ. Μ. Χρυσοχοϊδης, προτείνοντας την αλλαγή «συμβόλων και ονομασίας» χωρίς να τολμήσει κανείς να τον…ακούσει.
Από το 1996 και μετά προσπαθούν να αναστήσουν το ΠΑΣΟΚ υποδυόμενοι τον Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά ματαιοπονούν. Έτσι το τραίνο που έτρεχε τα τελευταία 10 χρόνια χωρίς καύσιμα πλέον, μόνο με την κεκτημένη ταχύτητα που είχε από τον Α.Παπανδρέου, φυσιολογικά σταμάτησε.
Όμως, με μόνο «τυπικό» προσόν ένα διάσημο όνομα, είτε εκ συγγενίας είτε εξ απλής συνωνυμίας, δεν αναγορεύεται κανείς ηγέτης και μάλιστα ενός μεγάλου κόμματος, με τις ιδιαιτερότητες του ΠΑΣΟΚ. Αλλά ούτε και η παθολογική πολυλογία δείχνει ηγετικά προσόντα. Η εποχή Μαυρογιαλούρου πέρασε. Η Ελλάδα είναι πλέον μια Ευρωπαϊκή χώρα και οι Έλληνες δεν είναι πιά μόνο Βαλκάνιοι.
Ας το δούν κι’ ετσι αυτοί που θα ερευνήσουν τα αίτια της ήττας, ψάχνοντας «δεξιά και αριστερά», ή διερωτόμενοι αν, στην εποχή των διαστημικών ταχυτήτων, το άλογο πρέπει να πάει μπροστά ή πίσω από το κάρο .
Subscribe to:
Posts (Atom)